A boy was born to a couple after eleven years of marriage. They were a loving couple and the boy was the apple of their eyes. When the boy was around two years old, one morning the husband saw a medicine bottle open. He was late for work so he asked the wife to cap the bottle and keep it in the cupboard. The mother, preoccupied in the kitchen, totally forgot the matter.
The boy saw the bottle and playfully went to the bottle and, fascinated with its color, drank it all. It happened to be a poisonous medicine meant for adults in small dosages. When the child collapsed, the mother hurried him to the hospital, where he died. The mother was stunned. She was terrified how to face her husband.
When the distraught father came to the hospital and saw the dead child, he looked at his wife and uttered just four words.
What do you think were the four words?
The husband just said "I Love You Darling"
The husband’s totally unexpected reaction is proactive behavior. The child is dead. He can never be brought back to life. There is no point in finding fault with the mother. Besides, if only he have taken time to keep the bottle away, this will not have happened. No
point in attaching blame. She had also lost her only child. What she needed at that moment was consolation and sympathy from the husband. That is what he gave her.
Sometimes we spend time asking who is responsible or who to blame, whether in a relationship, in a job or with the people we know. We miss out some warmth in human relationship in giving each other support. After all, shouldn’t forgiving someone we love be the easiest thing in the world to do? Treasure what you have. Don’t multiply pain, anguish and suffering by holding on to forgiveness.
If everyone can look at life with this kind of perspective, there would be much fewer problems in the world.
Take off all your envies, jealousies, unwillingness to forgive, selfishness, and fears and you will find things are actually not as difficult as you think.

Gurfateh When mind and thoughts are electic pulses, they are carried within the body via neuro transmitters. As after chemicals composing bodeis are recycled into another body after death, then why can not the ectromaginatic field, making body to move ie Atma or Spirit. Some living beings have this field even passing out thier bodie’s boundary, that is what we know Aura of holy men. One with weak field have some vaccum with in the body limit as spirit is lesser ten body extent. External fields to introde in such bodies as those fields want to use the body resources which they no longer have. Such person we say is possed by "evil spirit". When such fields which are without body, get attached to embreyo of human or animal or get attached to seed or other such rproductive element of plant, we say rebirth. When such electromagantic field is unified with unitary cosmic energy,which manifests in all matter, present in all space and time. Such loss of individuality and union with universal cosmic energy, while within body is called salvation while bieng alive or Jivat mukt. These are hypothications. To experiance this follow Gurbani, that will lead to practical observation and drawing of conclusion.

From: sukhdev singh sikharthi

By:ਚਰਨਜੀਤ ਸਿੰਘ510 734 2047.
ਬਰੈਂਮਪਟਨ

ਜਪੁ’ ਸ਼ਬਦ/ਤੁਕਾਂ ਦੇ ਅਰਥ ਵਿਚਾਰ ਲੈਣਾ ਜ਼ਰੂਰੀ ਹੈ।
‘ਜਪੁ’ = ਮਨ ਨਾਲ ਸਿਮਰਨ ਕਰਨਾਂ, ਇੱਕ ਚਿੱਤ ਹੋਕੇ ਯਾਦ ਵਿੱਚ ਬੈਠਾਉਣਾ, ਚਿੰਤਨ ਕਰਨਾਂ ਆਦਿ। ‘ਜਪ’ ਸਿਮਰਨ ਕਰਨਾਂ, ਮਨ ਅਕਾਲ ਮੂਰਤਿ ਅਜੂਨੀ ਸੈਭੰ ਗੁਰਪ੍ਰਸਾਦਿ"॥ , ਮੰਤ੍ਰ ਹੈ, ਜਿਸ ਨੂੰ ਗੁਰਮੱਤ ਦੀ ਬੋਲੀ ਵਿੱਚ ‘ਮੂਲ ਮੰਤ੍ਰ’ ਕਿਹਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਇਸ ਮੰਤ੍ਰ ਵਿੱਚ ਗੁਰਮੱਤ ਦੁਆਰਾ ਨਿਰਧਾਰਤ ਇੱਕੋ ਇੱਕ ਅਦੁੱਤੀ ਇਸ਼ਟ/ਪੂਜਯ ਕਰਤਾਪੁਰਖ ਪ੍ਰਭੂ ਦਾ ਸੂਖਮ ਸਰੂਪ ਬਿਆਨ ਕੀਤਾ ਗਿਆ ਹੈ। "ਆਦਿ ਸਚੁ ਜੁਗਾਦਿ ਸਚੁ॥ ਹੈ ਭੀ ਸਚੁ ਨਾਨਕ ਹੋਸੀ ਭੀ ਸਚੁ॥" ਗੁਰਮੱਤ ,ਅਕਾਲਪੁਰਖ ਦੀ ਕਾਲ-ਰਹਿਤ, ਸਦੀਵ, ਤੇ ਲਾਸਾਨੀ ਹਸਤੀ ਦਾ ਹੀ ਵਰਣਨ ਕੀਤਾ ਹੈ। ‘ਜਪੁ’ ਸ਼ਬਦ ‘ਜਪੁ’ ਦਾ ਭਾਵ ਗੁਰਬਾਣੀ ਦੇ ‘ਮੂਲਮੰਤ੍ਰ’ ਅਤੇ ‘ਮੰਗਲਾਚਰਣ’ ਦਾ ਸਿਮਰਨ ਕਰਨਾਂ ਹੈ। ਸਾਰੀ ਬਾਣੀ ਵਿੱਚ ਹਰਿ-ਗੁਣ-ਗਾਇਣ ਅਥਵਾ ਸਤਿਨਾਮ-ਸਿਮਰਨ ਨੂੰ ਹੀ ਦ੍ਰਿੜਾਇਆ ਗਿਆ ਹੈ। ਬਾਣੀ ਵਿੱਚ ਜਪ, ਜਪੁ, ਜਾਪ, ਜਪਿ ਆਦਿ ਜਿੱਥੇ ਵੀ ਹੈ, ਇਸ ਦਾ ਸੰਬੰਧ ਇਸ਼ਟ ਦਾ ਨਾਮ-ਸਿਮਰਨ ਨਾਲ ਹੀ ਹੈ। ਬਾਣੀ ਨੂੰ ‘ਜਪੁ’ ਦੇ ਨਾਂ ਨਾਲ ਜਾਣਨਾਂ ਵੀ ਬਿਲਕੁਲ ਠੀਕ ਹੈ; ਗੁਰਮੱਤ ਦੇ ਇੱਕੋ ਇੱਕ ਇਸ਼ਟ ਅਕਾਲਪੁਰਖ ਅਤੇ ਉਸ ਦੇ ‘ਜਪੁ’ ਬਾਣੀ ਦੇ ਰਚਯਤਾ ਗੁਰੁ ਨਾਨਕ ਦੇਵ ਜੀ ਨੇਂ ਆਪ ਨਿਰਧਾਰਤ ਕੀਤਾ ਹੈ! ‘ਗ੍ਰੰਥ’ ਜਪੁ’ ਸਿਰੀ ਗੁਰੁ ਨਾਨਕ ਦੇਵ ਜੀ ਦੀ ਸਰਵਉੱਚ ਸ਼੍ਰੋਮਣੀ ਬਾਣੀ ਦਾ ਹੀ ਨਾਮ ਹੈ, ਪੂਰੇ ਗ੍ਰੰਥ ਦਾ , ‘ਮੂਲਮੰਤ੍ਰ `ਤੇ ‘ਮੰਗਲਾਚਰਣ’ ਵੀ ਹਨ। ਸ੍ਰੀ ਗੁਰੁ ਗ੍ਰੰਥ ਸਾਹਿਬ ਜੀ ਵਿਚਲੇ ਸ੍ਰੀ ਅਕਾਲ ਤਖ਼ਤ ਸਾਹਿਬ ਜੀ ਦੀ ਵਰਤੋਂ ਸਿੱਖੀ ਸਿਧਾਂਤਾਂ ਦੇ , ਗੁਰੂ ਨਾਨਕ ਦੇ ਸਿਧਾਂਤਾਂ ਨੂੰ ਪਿਆਰ ਅਤੇ ਸਤਿਕਾਰ ਕਰਨ ਵਾਲ਼ੇ ਸਾਰੇ ਸਿੱਖਾਂ ਨੂੰ ਸਾਂਝਾਂ ਪਾਉਣ ਦੀ ਬੇਨਤੀ ਕੀਤੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। "ਜਪੁ" ਦੇ ਵੀਚਾਰ 1. ਮੈਂ ਕਾਫ਼ੀ ਲੱਮੇ ਸਮੇਂ ਤੌਂ ਇਸ ਵੀਚਾਰ ਦਾ ਧਾਰਨੀ ਰਿਹਾ ਹਾਂ ਗੁਰ ਪ੍ਰਸਾਦਿ ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਮੁਡਲੀ ਸਿਖਿਆ ਦਿਤੀ ਗਈ ਹੈ। "ਜਪੁ" "ਆਦਿ ਸਚੁ" ਤੋਂ ਲੈ ਕੇ "ਹੋਸੀ ਭੀ ਸਚੁ ॥੧॥ ਮੈਨੂੰ ਆਪਣੇ ਹੀ ਘਰੋਂ ਇੱਕ ਪੁਰਾਨੀ ਕੀਤਾਬ ਲੱਭੀ ਹੈ ਜਿਸ ਦਾ ਨਾਮ ਹੈ" ਪੁਰਾਤਨਿ ਬੀੜਾਂ ਤੇ ਵਿਚਾਰ"। ਇਹ ਇੱਕ ਉਦਾਸੀਨ ਮੱਤ ਵਾਲੇ ਦੀ ਲਿਖੀ ਹੋਈ ਹੈ। ਲੇਖਕ ਦਾ ਨਾਮ ਹੈ" ਸ੍ਰੀ 108 ਸਵਾਮੀ ਹਰਿਨਾਮ ਦਾਸ ਜੀ ਉਦਾਸੀਨ ਵੈਦਯ"। ਮੇਰੀ ਪਾਠਕਾਂ ਨੂੰ ਬੇਨਤੀ ਹੈ ਕਿ ਸਿਰਫ਼ ਨਾਮ ਤੋਂ ਹੀ ਅੰਦਾਜੇ ਨਾ ਲਾ ਲੈਣਾ। ਇਹ ਬੇਸ਼ਕ ਸਿਰੀ ਚੰਦ ਨੂੰ ਭਗਵਾਨ ਕਰ ਕੇ ਲਿਖਦਾ ਹੈ ਪਰ ਇਸ ਦੀ ਕਿਤਾਬ ਤੌਂ ਪਤਾ ਚਲਦਾ ਹੈ ਕਿ ਇਸ ਨੈ ਇੱਕ ਖੋਜੀ ਦੀ ਨਜਰ ਤੌ ਧਰਮ ਗ੍ਰੰਥਾਂ ਨੂੰ ਘੋਖਿਆ ਹੈ। ਇਸ ਨੇ ਸਰਬ ਲੋਹ ਗ੍ਰੰਥ ਤੌਂ ਖੋਜ ਸ਼ੁਰੂ ਕਿਤੀ ਅਤੇ ਬਾਦ ਵਿੱਚ ਗੁਰਬਾਣੀ ਤੇ ਪੁਜਾ। ਇਸ ਕੀਤਾਬ ਦੇ ਪ੍ਰਕਾਸ਼ਨ ਦਾ ਸਾਲ ਨਹੀ ਲਿਖਿਆ ਪਰ ਪੜਨ ਤੋਂ ਪਤਾ ਚਲਦਾ ਹੈ ਕਿ ਇਹ 1968 ਤੋਂ ਬਾਦ ਲਿਖੀ ਗਈ ਹੈ। ਲੇਖਕ ਲਿਖਦਾ ਹੈ ਕਿ "ਖੋਜ ਜਿੰਨਾ ਕੁੱਝ ਸਿਖੋਂਦੀ ਹੈ-ੳਨਨਾ ਪੜਾਈ ਨਹੀਂ ਸਿਖੋਂਦੀ ਇਹ ਮੋਟਾ ਸਿਧਾਂਤ ਕਾਮਯਾਬ ਹੋ ਗਿਆ ਹੈ।" ਅਤੇ ਇਹ ਵੀ ਲਿਖਦਾ ਹੈ "ਮੈਂਨੂੰ ਇਸ ਖੋਜ ਤੋਂ ਇਥੋਂ ਤਕ ਮਾਰਗ ਵਿਖਾਯਾ ਕਿ ਜਿਹੜੇ ਪੜਾਈ ਵਿੱਚ ਆਏ ਹੋਏ ਖਿਆਲ ਸਨ-ਉਹ ਰੇਤ ਦੀ ਕੰਧ ਵਾਂਗ ਡਿਗ ਗਏ। ਜਿਹੜਿਆਂ ਰਵਾਇਤਾਂ ਆਮ ਲੋਕਾਂ ਵਿਚੋਂ ਮੇਰੇ ਵਿਚਾਰ ਵਿੱਚ ਵੀ ਘਰ ਕਰੀ ਬੈਠੀਆਂ ਸਨ, ਉਹ ਵੀ ਬਾਣੀਆਂ ਦਿਆਂ ਹੁਲਾਰਿਆਂ ਨਾਲ ਰੂੰ ਦੇ ਬੂੰਬਿਆਂ ਵਾਂਗ ਉਡਦੇ ਉਡਦੇ ਸਾਰੇ ਉਡ ਗਏ। ਮਨ ਮੈਦਾਨ ਦੀ ਐਹੋ ਜਿਹੀ ਹਾਲਤ ਪੁਜੀ ਕਿ "ਮਜਹਬ ਕੋਈ ਚੀਜ ਹੀ ਨਹੀ" ਸਟੇਜ ਬਣ ਗਈ। ਮੇਰਾ ਇਹ ਕੁੱਝ ਲਿਖਣ ਦਾ ਸਿਰਫ਼ ਇਤਨਾ ਹੀ ਮਕਸਦ ਸੀ ਕਿ ਪਾਠਕਾਂ ਨੂੰ ਲੇਖਕ ਬਾਰੇ ਕੁੱਝ ਜਾਨਕਾਰੀ ਹੋ ਜਾਵੇ। "ਜਪੁ" ਇਸ ਕੀਤਾਬ ਵਿਚ" ਬੀੜ ਕਰਤਾਰਪੁਰ" ਦੇ ਚੈਪਟਰ ਵਿੱਚ ਇੱਕ ਲੇਖ ਹੈ" ਆਦਿ ਸ੍ਰੀ ਗੁਰੂ ਗ੍ਰੰਥ ਸਾਹਿਬ ਜੀ ਦਾ ਨਾਮ"। ਇਸ ਦਾ ਥੋੜਾ ਜਿਹਾ ਹਿੱਸਾ ਮੈਂ ਟਾਇਪ ਕਰ ਰਿਹਾ ਹਾਂ। ਪੱਜ ਸਕੈਨ ਕਰ ਕੇ ਸੰਪਾਦਕ ਜੀ ਨੂੰ ਭੇਜ ਰਿਹਾ ਹਾਂ। ਜੇ ਉਹ ਚਾਹੁਣ ਤਾਂ ਸਾਇਟ ਤੇ ਪਾ ਸਕਦੇ ਹਨ। ਇਸ ਨਾਲ ਪਾਠਕ ਵਿਸਤਾਰ ਨਾਲ ਪੜ ਸਕਣਗੇ। ਹੂ ਬ ਹੂ ਨਕਲ ਇਸ ਪ੍ਰਕਾਰ ਹੈ। ਪੰਨੇ 1 ਉਤੇ ਤੀਜਾ ਲੇਖ "ਜਪੁ ਗੁਰੂ ਰਾਮਦਾਸ ਜੀ ਕੇ ਨਕਲ ਕਾ ਨਕਲ ਹੈ। "ਜਪੁ" ਸ਼ਬਦ ਦਾ ਅਰਥ ਆਦਿ ਸ੍ਰੀ ਗੁਰੂ ਗ੍ਰੰਥ ਸਾਹਿਬ ਹੈ। ਇਕਲੀ "ਜਪੁ" ਨਾਮੀ ਬਾਣੀ ਹੀ ਨਹੀਂ। ਉਪਰ ਲਿਖਿਆਂ ਦੋ ਲਾਇਨਾਂ ਕਰਤਾਰਪੂਰੀ ਬੀੜ ਬਾਰੇ ਹਨ। ਇਹ ਪੇਜ19 ਤੇ ਹਨ। ਹੇਠਾਂ ਪੇਜ 81 ਤੋਂ ਹਨ। ਨਾਮ ਬਾਰੇ ਭਾਈ ਸੰਤੋਖ ਸਿੰਘ ਜੀ ਤੋਂ ਬਿਨਾ ਕਿਸੇ ਇਤਿਹਾਸਕਾਰ ਨੇ ਨਿਰਣਯ ਨਹੀਂ ਕੀਤਾ। ਗੁਰੂ ਪ੍ਰਤਾਪ ਸੂਰਯ ਵਿੱਚ ਆਪ ਜੀ ਨੇ ਇਉਂ ਲਿਖਿਆ ਹੈ:- ਇਹ ਕ੍ਰਮ ਪ੍ਰਿਥਮੇ ਬਰਨਣ ਕਰਿਯੋ।। "ਜਪੁ" ਅਰੁ "ਬੇਦ" ਅਰਥ ਇੱਕ ਧਰਿਯੋ। 25 ਬ੍ਰਹਮ ਜਾਨਬੇ ਕੇ ਇਹ ਨਾਮੂ।। ਦੋਨਹੂ ਪਦ ਸਮਸਰ ਅਭਿਰਾਮੂ।। ਯਾ ਤੇ ਫ੍ਰਿਥਮ ਨਾਮ "ਜਪੁ" ਰਾਖਯੋ।। ਸਭਿ ਗੁਰਬਾਣੀ ਕੋ ਇਹ ਰਾਖਯੋ।। 26 ਗੁ। ਪ੍ਰ। ਸੂ। ਰਾ। 3, ਅੰ41 ਭਾਵਅਰਥ ਇਹ ਹੈ। "ਜਪੁ" ਦਾ ਅਰਥ ਅਤੇ "ਵੇਦ" ਦਾ ਅਰਥ ਇਕੋ ਹੈ। ਜਪੁ=ਜਾਨਣਾ ਤੇ ਵੇਦ=ਜਾਨਣਾ ਇੱਕ ਅਰਥ ਰਖਦੇ ਹਨ। ਭਾਵ ਇਹ ਗ੍ਰੰਥ ਵੇਦ ਵਾਂਗੁ ਅਤਿ ਉਤੱਮ ਹੈ। ਵੇਦ ਤੁਲਯ ਹੈ। ਅਥਵਾ ਵੇਦ ਹੀ ਹੈ। ਇਹ ਬ੍ਰਹਮ ਨੂੰ ਜਾਨਣ ਦੇ ਹੀ ਦੋਂਵੇ ਨਾਮ ਹਨ। ੳਤੇ "ਜਪੁ" ਤੇ "ਵੇਦ" ਦੋਵੇਂ (ਅਭਿਰਾਮ) ਸੋਹਣੇ ਪਦ ਬਰੋਬਰ ਦੇ ਹਨ। (ਸ੍ਰੀ ਗੁਰੂ ਜੀ ਨੇ) ਏਸੇ ਵਾਸਤੇ ਪਹਿਲੇ "ਜਪੁ" ਨਾਮ ਰਖਿਆ ਹੈ। ਸਾਰਿਆਂ ਸਤਿਗੁਰਾਂ ਦੀ ਬਾਣੀ ਲਈ ਇਹ (ਨਾਮ) ਕਹਿਆ ਹੈ। "ਜਪੁ" ਇਕਲੀ ਬਾਣੀ ਦਾ ਨਾਮ ਵੀ ਠੀਕ ਹੈ ਅਤੈ "ਜਪੁ" ਪੂਰੇ ਗ੍ਰੰਥ ਦਾ ਨਾਮ ਵੀ ਠੀਕ ਹੈ। ਮੈਂ ਗੁਰਮੁਖ ਸੱਜਨਾਂ ਦੇ ਵੀਚਾਰ ਜਾਨਣ ਦੀ ਇੱਛਾ ਰੱਖਦਾ ਹਾਂ।sukhdev singh sikharthi 510 734 2047.
ਚਰਨਜੀਤ ਸਿੰਘ
ਬਰੈਂਮਪਟਨ

*********************************************

From: Unknown

Alexander last wish

No matter what you do in this world, how much wealth, name and fame you have, someday you have to leave as you came Empty handed.
Only Great King and Warrior Alexander the Great realized it, when he was on his Death Bed.
There is very instructive incident involving the life of Alexander, the great Greek king. Alexander, after conquering many kingdoms, was returning home. On the way, he fell ill and it took him to his death bed. With death staring him in his face, Alexander realized how his conquests, his great army, his sharp sword and all his wealth were of no consequence.
He now longed to reach home to see his mother’s face and bid her his last adieu. But, he had to accept the fact that his sinking health would not permit him to reach his distant homeland. So, the mighty conqueror lay prostrate and pale, helplessly waiting to breathe his last. He called his generals and said, "I will depart from this world soon, I have three wishes, please carry them out without fail." With tears flowing down their cheeks, the generals agreed to abide by their king’s last wishes.
"My first desire is that," said Alexander, "My physicians alone must carry my coffin." After a pause, he continued, "Secondly, I desire that when my coffin is being carried to the grave, the path leading to the graveyard be strewn with gold, silver and precious stones which I have collected in my treasury.
"The king felt exhausted after saying this. He took a minute’s rest and continued. "My third and last wish is that both my hands be kept dangling out of my coffin." The people who had gathered there wondered at the king’s strange wishes. But no one dare bring the question to their lips.
Alexander’s favorite general kissed his hand and pressed them to his heart. "O king, we assure you that your wishes will all be fulfilled. But tell us why do you make such strange wishes?"
At this Alexander took a deep breath and said: "I would like the world to know of the three lessons I have just learnt. I want my physicians to carry my coffin because people should realize that no doctor can really cure any body. They are powerless and cannot save a person from the clutches of death. So let not people take life for granted.
The second wish of strewing gold, silver and other riches on the way to the graveyard is to tell People that not even a fraction of gold will come with me. I spent all my life earning riches but cannot take anything with me. Let people realize that it is a sheer waste of time to chase wealth.
And about my third wish of having my hands dangling out of the coffin, I wish people to know that I came empty handed into this world and empty handed I go out of this world."
Alexander’s last words: "Bury my body, do not build any monument, keep my hands outside so that the world knows the person who won the world had nothing in his hands when dying".

ਵਿਜੈਦੀਪ ਸਿੰਘ ਜੀ!

ਭਗਤ ਧੰਨਾ ਜੀ ਦੇ ਪੱਥਰ’ਚੋਂ ਰੱਬ ਪਾਉਣ ਦੇ ਸੰਬੰਧ ਵਿੱਚ, ਤੁਸੀਂ ਭਾਈ ਗੁਰਦਾਸ ਜੀ ਦੀ ਵਾਰ ਦਾ ਹਵਾਲਾ ਦਿੱਤਾ ਹੈ।
ਭਾਈ ਗੁਰਦਾਸ ਜੀ ਦੀਆਂ ਵਾਰਾਂ ਨੂੰ ਗੁਰੂ ਗ੍ਰੰਥ ਸਾਹਿਬ ਦੀ ਕੁੰਜੀ ਕਿਹਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਪਰ ਤੁਹਾਡੇ ਪੇਸ਼ ਕੀਤੇ ਹਵਾਲੇ ਤੋਂ ਕਿਤੇ ਵੀ ਇਹ ਜ਼ਾਹਰ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦਾ ਕਿ ਭਾਈ ਗੁਰਦਾਸ ਜੀ ਨੇਂ ਆਪਣੀ ਇਸ ਵਾਰ ਵਿੱਚ ਗੁਰੂ ਗ੍ਰੰਥ ਸਾਹਿਬ ਵਿਚਲੇ ਕਿਸੇ ਸ਼ਬਦ ਦੀ ਵਿਆਖਿਆ ਕੀਤੀ ਹੈ। ਬਲਕਿ ਤੁਹਾਡੀ ਪੇਸ਼ ਕੀਤੀ ਵਾਰ ਵਿੱਚ ਜੋ ਕਹਾਣੀ ਦਰਸਾਈ ਗਈ ਹੈ, ਉਹ ਨਾ ਕੇਵਲ ਗੁਰਮਤਿ ਬਾਰੇ ਕੋਈ ਸੇਧ ਹੀ ਨਹੀਂ ਦਿੰਦੀ ਬਲਕਿ ਗੁਰਮਤਿ ਫ਼ਲੌਸਫ਼ੀ ਦੇ ਉਲਟ ਵੀ ਹੈ।ਭਾਈ ਗੁਰਦਾਸ ਜੀ ਦੀਆਂ ਹੋਰ ਵੀ ਕਈ ਵਾਰਾਂ ਐਸੀਆਂ ਹਨ ਜੋ ਖੋਜ ਦੀ ਮੰਗ ਕਰਦੀਆਂ ਹਨ ਕਿ ਕਿਤੇ ਇਨ੍ਹਾਂ ਵਿੱਚ ਮਿਲਾਵਟ ਤਾਂ ਨਹੀਂ ਹੋਈ।ਜੇ ਗੁਰੂ ਗ੍ਰੰਥ ਸਾਹਿਬ ਅਤੇ ਭਾਈ ਗੁਰਦਾਸ ਜੀ ਦੀਆਂ ਵਾਰਾਂ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਗੱਲਾਂ ਆਪਸ ਵਿੱਚ ਮੇਲ ਨਹੀਂ ਖਾਂਦੀਆਂ ਤਾਂ ਪਰਖ ਦੀ ਕਸਵੱਟੀ ਗੁਰੂ ਗ੍ਰੰਥ ਸਾਹਿਬ ਹੀ ਹੋਣੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ, ਅਤੇ ਖੋਜ ਕਰਨ ਦੀ ਜਰੂਰਤ ਹੈ ਕਿ ਫ਼ਰਕ ਕਿਉਂ ਹੈ।ਹੋ ਸਕਦਾ ਹੈ ਕਿ ਕੋਈ ਮਿਲਾਵਟ ਹੋਈ ਹੋਵੇ।
ਗੁਰਮਤਿ ਅਨੁਸਾਰ ਬੰਦੇ ਨੇ ਜੀਵਨ ਵਿੱਚ ਸਚਿਆਰਾ ਬਣਨਾ ਹੈ ਅਤੇ ਉਸ ਦੇ ਹੁਕਮ ਵਿੱਚ ਚੱਲਣਾ ਹੈ। "ਕਿਵ ਸਚਿਆਰਾ ਹੋਈਐ ਕਿਵ ਕੂੜੈ ਤੁਟੈ ਪਾਲ॥ ਹੁਕਮਿ ਰਜਾਈ ਚੱਲਣਾ ਨਾਨਕ ਲਿਖਿਆ ਨਾਲਿ॥" ਪਰ ਕਹਾਣੀ ਮੁਤਾਬਕ ਤਾਂ ਧੰਨਾ ਆਪਣੀ ਇੱਛਾ ਮੁਤਾਬਕ ਰੱਬ ਤੋਂ ਸਾਰੇ ਕੰਮ ਕਰਵਾਉਣ ਦੀ ਖਾਤਰ ਠਾਕੁਰ (ਪੱਥਰ) ਦੇ ਪੈਰੀਂ ਪੈ-ਪੈ ਕੇ ਉਸ ਨੂੰ ਮਨਵਾ ਰਹਾ ਹੈ।

Read More: Go to .......s.Jasbir Singh Calgary’s article: Murti Puza